Hai.
Lagi sedikit galau soalnya dalam suasana liburan kuliah dan kebetulan lagi 'libur' puasa juga #pentingabis. Udah lama ngga curhat ya btw nga a a a.
Kali ini mau cerita tentang eksistensiku sebagai mahasiswa asli Surabaya. Yah, aku kan emang orang Surabaya asli ya. Lahir di Surabaya, dari kecil tinggal di Surabaya, sekolah sampe kuliah juga di Surabaya.
Surabaya is the witness of my life. Karena lahir dan dibesarkan di sini, jadi jelas tau banget sama bahasa Surabaya yang terkenal paling kasar di antara bahasa jawa daerah lainnya. Waktu SMP SMA pun, tiap hari juga aku sering ngomong pake bahasa jawa, curhat sama temen ya pake bahasa jawa. Kadang kalo lagi
muntab juga bisa misuh.... *eh aib ya.
Tapi, semua berubah setelah negara api menyerang.
Bukan ding, maksudnya, semua berubah setelah aku masuk di ITS.
Ceritanya, selama setahun kuliah di ITS itu, banyak temen-temenku yang nggak tau kalo aku orang asli Surabaya. Ada yang ngira aku orang Jakarta lah, ada yang ngira aku orang Bali lah. Yang paling parah, ada yang ngira aku ini perantau dari NTT -____- Kesanksian terhadap identitasku sebagai orang Surabaya tulen sampe dibawa-bawa ke grup angkatan di facebook.
"Lho shin, kamu orang jawa tah? Kukira NTT" Grrrrrr. Alasannya, karena aku jarang ngomong bahasa jawa kalo di kampus. Trus logatnya juga ngga kayak orang jawa. Btw, kalo soal logat, mungkin aku emang ngga medok kaya temen-temen lainnya. Tapi kan itu cuma masalah logat. Aku juga sebenernya ngerasa sedikit kehilangan kebiasaanku yang dulu kemana-mana ngomong pake bahasa jawa, mungkin karena menyesuaikan juga. Di kampus, banyak juga yang bukan orang jawa, jadi tiap kali aku ngomong apa gitu belum tentu mereka ngerti. Jadilah aku memakai bahasa Indonesia hahaha.
Oke, nek kabeh sek gak percoyo aku iki wong Suroboyo tulen, wes ndang jak en aku ngomong boso Suroboyo terus. Pokok ojok nggae boso kromo alus ae, modyar tenan engkok aku gaiso njawab, tiwas mlongo koyok kebo. Sip yo? Buyar-buyar :)) *kon ngomong oposeh shin.
Kesimpulannya, aku arek Suroboyo asli, rek!